Dłuto z zimnych słów
miękkich jak powietrze
wgryzło się w powierzchnię policzków
Kaniony zmarszczek
doznały trzęsienia ziemi
Zalewając się wodą rozczarowania
Szklane spojrzenie
zatopione w dłoniach
wyciskając z siebie bolesną nicość
Zgasło w samotności
porwane przez podmuch
zrucanego na ziemię flakonu
Słowa się nie szepczą
Ani nie wypowiadają
Tylko puste ściany, milczą
Coraz bardziej żółkną kartki
Zdań ukrytych między słowami
Zamkniętych w ciemnościach
Być może kiedyś zginie do nich klucz
Wylecą z głowy puste słowa
Przez otwarte okno
Być może pewnego dnia
Podartej codzienności
Zamkniemy usta
I wykrzyczymy to co już dawno
Powinno być powiedziane
Bez wstydu
Słowa, 21 XII 2011
Słowa się nie szepczą
Ani nie wypowiadają
Tylko puste ściany, milczą
Coraz bardziej żółkną kartki
Zdań ukrytych między słowami
Zamkniętych w ciemnościach
Być może kiedyś zginie do nich klucz
Wylecą z głowy puste słowa
Przez otwarte okno
Być może pewnego dnia
Podartej codzienności
Zamkniemy usta
I wykrzyczymy to co już dawno
Powinno być powiedziane
Bez wstydu
